درون ددروم، هنرمندی فروتن و متوهم در حال اجرای حماسیه؛ خودش رو پاواراتی تصور می‌کنه، غرق در احساسات و غرور هنری 🎤
اما بیرون… فقط سوت کتریه که اوج می‌گیره!
و این تضاد، خلاصه‌ی مسیر بعضی از تولیدهای «خاصِ بی‌خاطب»ه.
طنزی تلخ و تصویری از موسیقیایی که در خیال تولید میشه، نه در واقعیت! ☕🎶

آرتیست ما، “یکوب”، با هیجان وارد استودیو می‌شه. به محض بسته شدن درب، با صدای بلند فریاد می‌زنه: «وایسا! چرا صدای در رو ضبط نکردی؟ اون صدا خدا بود، خفن بود، باید ضبط می‌شد!» ناظر صدا که از این درخواست عجیب و غریب و توهمات “یکوب” کلافه شده، با یک لوله بزرگ به سمتش می‌ره تا «ادبش کنه»!

آرتیست با چنان قدرت و تکنیکی رپ می‌کند که ناظر صدا (Sound Engineer) همان لحظه اول با دهان باز و نگاهی خیره از پشت سیستم میخکوب می‌شود. ناظر که از این اجرای بی‌نظیر و خفن “پشمانش ریخته”، فریاد می‌زند: «این فوق‌العاده بود! عالیه!». اما در کمال ناباوری، آرتیست با خونسردی تمام می‌گوید: «نه، این آشغاله! کلاً پاکش کن، بریم دوباره ضبط کنیم». ناظر صدا که از این کمال‌گرایی و بی‌رحمی آرتیست به هنرش شوکه شده، فقط با نگاهی ناباورانه به مانیتور خیره می‌ماند.

رپر با استعدادمون، “یکوب”، با انرژی فوق‌العاده‌ای روی بیت می‌خونه. وقتی ضبط وکال تموم می‌شه، همه منتظر واکنش شگفت‌زده ناظر صدا هستن. اما ناظر صدا که از اجرای بی‌نظیر “یکوب” شوکه شده، فقط می‌تونه بگه: “من دیگه حرفی ندارم!” و “یکوب” با فروتنی همیشگی‌اش، در حالی که هنوز زیر لب زمزمه می‌کنه، می‌گه: “من بدرد این کار نمی‌خورم!”

در قسمت اول از مجموعه «رپری که حرفه‌ای»، به سراغ رپرهایی می‌ریم که موقع ضبط، وکال عالی می‌دن، اما خودشون فکر می‌کنن می‌شه بهتر گرفت! این حساسیت زیادشون گاهی از حرفه‌ای بودن میاد، اما گاهی هم یه وسواس بی‌دلیل که می‌تونه روند کارو طولانی کنه.