آرتیست با هیجان وارد استودیو میشه، انگار بمب ساعتی آورده! 💣
دستش رو می‌گیره بالا و با چشم‌های برق‌زده می‌گه:
«استاااااد! اینو موزیک بترکونه! ستونِ… این باید بترکونه!»
(و بعد شروع می‌کنه به خوندن یه تیکه‌ی شعر که انگار از توی کارتون بچه‌ها یا یه آگهی بازرگانی قدیمی دراومده و فقط تکرار میشه)
مدیر استودیو با لبخندی که بیشتر شبیه نیشخنده، نگاهش می‌کنه و می‌گه،:
و البته، یه درس بزرگ برای آرتیست‌های متوهم! 😉

آرتیست با چنان قدرت و تکنیکی رپ می‌کند که ناظر صدا (Sound Engineer) همان لحظه اول با دهان باز و نگاهی خیره از پشت سیستم میخکوب می‌شود. ناظر که از این اجرای بی‌نظیر و خفن “پشمانش ریخته”، فریاد می‌زند: «این فوق‌العاده بود! عالیه!». اما در کمال ناباوری، آرتیست با خونسردی تمام می‌گوید: «نه، این آشغاله! کلاً پاکش کن، بریم دوباره ضبط کنیم». ناظر صدا که از این کمال‌گرایی و بی‌رحمی آرتیست به هنرش شوکه شده، فقط با نگاهی ناباورانه به مانیتور خیره می‌ماند.