آرتیست با هیجان وارد استودیو میشه، انگار بمب ساعتی آورده! 💣
دستش رو می‌گیره بالا و با چشم‌های برق‌زده می‌گه:
«استاااااد! اینو موزیک بترکونه! ستونِ… این باید بترکونه!»
(و بعد شروع می‌کنه به خوندن یه تیکه‌ی شعر که انگار از توی کارتون بچه‌ها یا یه آگهی بازرگانی قدیمی دراومده و فقط تکرار میشه)
مدیر استودیو با لبخندی که بیشتر شبیه نیشخنده، نگاهش می‌کنه و می‌گه،:
و البته، یه درس بزرگ برای آرتیست‌های متوهم! 😉

آرتیست وارد استودیو میشه…
چشم‌ها نیمه‌باز، زبون گره‌خورده، مغز در حالت «Nebula Mode» 😵‍💫🌿
و با اعتمادبه‌نفسی عجیب میگه:
«داداش… کارو رایگان برام ببند… من می‌کِشونمت بالا… معروفِت می‌کنم!»
مدیر استودیو هم که همچین آدم‌هایی رو زیاد دیده،
شروع می‌کنه تیکه‌های پشت‌سر‌هم:
«داداش تو اول خودتو بکش بالا… »
«تو اگه کسی رو معروف می‌کردی، الان اسمت تو دفترچه بیمه نبود!» 😂

شب شده، همه خوابن…
فقط یه نفره که هنوز لوپ خورده بین خواب و استودیو: تنظیم‌کننده! 🎧😅
هر بار چشم‌هاشو می‌بنده،
یا یاد حرف‌های عجیب آرتیست‌ها می‌افته !
یا موقع خواب می‌بینه وسط شب آرتیست زنگ می‌زنه !
نتیجه:
خوابِ بی‌خواب!

در جهان عادی، آرتیست‌ها برای ضبط باید هزینه بدن…
اما در جهان باگ‌زده فان استودیو، ماجرا برعکسه!
مدیر استودیو با لحن خواهش‌مندانه التماس می‌کنه که اجازه بده خودش به آرتیست پول بده!

آرتیست تازه وارد استودیو میشه، لباس آرتیستی پوشیده…
ولی صداش هنوز تو حالت خواب زمستونیـه! 😶‍🌫️
می‌خواد کوک بخونه، اولین نت که می‌پره میگه:
«استا… صدام قاطی کرده! کوک نمیاد! کمک…!»
مدیر استودیو نیم‌نگاهی می‌کنه، بعد انگار یه تصمیم جدی گرفته…
میره سمت ددروم…