مرحله حساس ضبط وکال موسیقی فرا رسیده و آرتیست در اوج آمادگی برای اجرای شاهکارش است. درست در لحظه‌ای که همه منتظر یک اجرای بی‌نقص هستند، ناگهان برق استودیو قطع می‌شود! سکوت سنگینی حاکم می‌شود و مدیر استودیو در این لحظه بحرانی، حرفی می‌زند که اوضاع را بامزه‌تر و شاید هم استرس‌زاتر می‌کند!

یه آرتیست تازه‌کار با بودجه بسیار محدود (فقط ۵۰ هزار تومان!) وارد استودیو می‌شه و می‌خواد یه موزیک حرفه‌ای ضبط کنه. مدیر استودیو که انگار با این اوضاع کنار اومده، پول رو می‌گیره، یه صدای مترونوم پخش می‌کنه و صدای آرتیست رو هم با همون موبایل ضبط می‌کنه. در آخر، ۱۰ هزار تومان باقیمانده رو به آرتیست برمی‌گردونه و با لحنی کنایه‌آمیز می‌گه: «برو گمشو، کارِت تمومه!» این موقعیت، اوجِ کمدیِ استودیوهای اقتصادی رو نشون می‌ده!

آرتیست ما، “یکوب”، با هیجان وارد استودیو می‌شه. به محض بسته شدن درب، با صدای بلند فریاد می‌زنه: «وایسا! چرا صدای در رو ضبط نکردی؟ اون صدا خدا بود، خفن بود، باید ضبط می‌شد!» ناظر صدا که از این درخواست عجیب و غریب و توهمات “یکوب” کلافه شده، با یک لوله بزرگ به سمتش می‌ره تا «ادبش کنه»!

آرتیست با چنان قدرت و تکنیکی رپ می‌کند که ناظر صدا (Sound Engineer) همان لحظه اول با دهان باز و نگاهی خیره از پشت سیستم میخکوب می‌شود. ناظر که از این اجرای بی‌نظیر و خفن “پشمانش ریخته”، فریاد می‌زند: «این فوق‌العاده بود! عالیه!». اما در کمال ناباوری، آرتیست با خونسردی تمام می‌گوید: «نه، این آشغاله! کلاً پاکش کن، بریم دوباره ضبط کنیم». ناظر صدا که از این کمال‌گرایی و بی‌رحمی آرتیست به هنرش شوکه شده، فقط با نگاهی ناباورانه به مانیتور خیره می‌ماند.

در قسمت ششم، “یکوب” با هیجان وارد استودیو می‌شه و اعلام می‌کنه که قصد داره یه کار “گنگ” ضبط کنه! اما به جای اینکه از بیت و کلمات قوی استفاده کنه، شروع می‌کنه با دستاش حرکات نمایشی درآوردن و صداهای “پر کردن” و “شلیک” رو با دهنش درمیاره، شبیه بچه‌های کوچیک که دارن بازی می‌کنن. بعد با غرور فریاد می‌زنه: “من گنگستر خفنم!!!” و همه رو در شوک و خنده فرو می‌بره.