آرتیست با هیجان وارد استودیو میشه، انگار بمب ساعتی آورده! 💣
دستش رو می‌گیره بالا و با چشم‌های برق‌زده می‌گه:
«استاااااد! اینو موزیک بترکونه! ستونِ… این باید بترکونه!»
(و بعد شروع می‌کنه به خوندن یه تیکه‌ی شعر که انگار از توی کارتون بچه‌ها یا یه آگهی بازرگانی قدیمی دراومده و فقط تکرار میشه)
مدیر استودیو با لبخندی که بیشتر شبیه نیشخنده، نگاهش می‌کنه و می‌گه،:
و البته، یه درس بزرگ برای آرتیست‌های متوهم! 😉

آرتیست وارد استودیو میشه…
چشم‌ها نیمه‌باز، زبون گره‌خورده، مغز در حالت «Nebula Mode» 😵‍💫🌿
و با اعتمادبه‌نفسی عجیب میگه:
«داداش… کارو رایگان برام ببند… من می‌کِشونمت بالا… معروفِت می‌کنم!»
مدیر استودیو هم که همچین آدم‌هایی رو زیاد دیده،
شروع می‌کنه تیکه‌های پشت‌سر‌هم:
«داداش تو اول خودتو بکش بالا… »
«تو اگه کسی رو معروف می‌کردی، الان اسمت تو دفترچه بیمه نبود!» 😂

آرتیست تازه وارد استودیو میشه، لباس آرتیستی پوشیده…
ولی صداش هنوز تو حالت خواب زمستونیـه! 😶‍🌫️
می‌خواد کوک بخونه، اولین نت که می‌پره میگه:
«استا… صدام قاطی کرده! کوک نمیاد! کمک…!»
مدیر استودیو نیم‌نگاهی می‌کنه، بعد انگار یه تصمیم جدی گرفته…
میره سمت ددروم…

مرحله حساس ضبط وکال موسیقی فرا رسیده و آرتیست در اوج آمادگی برای اجرای شاهکارش است. درست در لحظه‌ای که همه منتظر یک اجرای بی‌نقص هستند، ناگهان برق استودیو قطع می‌شود! سکوت سنگینی حاکم می‌شود و مدیر استودیو در این لحظه بحرانی، حرفی می‌زند که اوضاع را بامزه‌تر و شاید هم استرس‌زاتر می‌کند!

آرتیست ما، “یکوب”، با هیجان وارد استودیو می‌شه. به محض بسته شدن درب، با صدای بلند فریاد می‌زنه: «وایسا! چرا صدای در رو ضبط نکردی؟ اون صدا خدا بود، خفن بود، باید ضبط می‌شد!» ناظر صدا که از این درخواست عجیب و غریب و توهمات “یکوب” کلافه شده، با یک لوله بزرگ به سمتش می‌ره تا «ادبش کنه»!