آرتیست با هیجان وارد استودیو میشه، انگار بمب ساعتی آورده! 💣
دستش رو می‌گیره بالا و با چشم‌های برق‌زده می‌گه:
«استاااااد! اینو موزیک بترکونه! ستونِ… این باید بترکونه!»
(و بعد شروع می‌کنه به خوندن یه تیکه‌ی شعر که انگار از توی کارتون بچه‌ها یا یه آگهی بازرگانی قدیمی دراومده و فقط تکرار میشه)
مدیر استودیو با لبخندی که بیشتر شبیه نیشخنده، نگاهش می‌کنه و می‌گه،:
و البته، یه درس بزرگ برای آرتیست‌های متوهم! 😉

آرتیست وارد استودیو میشه…
چشم‌ها نیمه‌باز، زبون گره‌خورده، مغز در حالت «Nebula Mode» 😵‍💫🌿
و با اعتمادبه‌نفسی عجیب میگه:
«داداش… کارو رایگان برام ببند… من می‌کِشونمت بالا… معروفِت می‌کنم!»
مدیر استودیو هم که همچین آدم‌هایی رو زیاد دیده،
شروع می‌کنه تیکه‌های پشت‌سر‌هم:
«داداش تو اول خودتو بکش بالا… »
«تو اگه کسی رو معروف می‌کردی، الان اسمت تو دفترچه بیمه نبود!» 😂